Gods leiding ervaren

Leestijd 8 minuten

Bijgewerkt - 9 februari 2025

Ervaar Gods leiding! Zij die "echt" gelovig zijn, kunnen opmerkelijke ervaringen melden die je letterlijk versteld kunnen doen staan van ongeloof.

Degenen die minder "actief" zijn in hun geloof staan nogal sceptisch tegenover het hele gebeuren, want als ik me door God laat leiden, moet ik toch het roer uit handen geven? En ik wil toch de baas over mezelf zijn!
En trouwens: misschien houd ik helemaal niet van Zijn wegen?

Nou, dilemma, is het niet? - Nou ja, niets gewaagd, niets gewonnen. Een oud gezegde, maar vandaag de dag nog steeds even geldig.

En nu?

Laten we eens kijken naar hoe God ons heeft geschapen: Als mensen met een verstand, d.w.z. met verantwoordelijkheid, het vermogen om na te denken, beslissingen te nemen, onderscheid te maken tussen goed en kwaad ...

Nou, we weten wat goed en slecht is, we kunnen ook denken, maar WAT denken we? Nou, wat ik wil, MIJ! Maar of dat zinvol en nuttig voor me is, wordt meestal pas achteraf duidelijk. Ja, dat klopt: Achteraf ben je altijd slimmer!

Ok. ALS God alwetend is, dan weet hij toch ook hoe iets afloopt als ik doe wat ik wil? Nou, prima. Maar als ik iets wil waarvan ik - eigenlijk - precies weet dat het niet Zijn wil is, maar het toch doe, kan het dan niet zo zijn dat Hij mij en mijn verlangen begrijpt? Zeker, Hij zal het begrijpen, maar zal Hij het ook goedkeuren?

Toch zal Hij het toestaan als je tegen Zijn wil (Zijn woord...) anders beslist. Waarom? Juist omdat je geen marionet bent. Oef, geluksvogel! Of toch niet?

Iemand moet altijd een zwart schilderij maken! - Nee, geen geluk, in het beste geval is je verlangen op dit moment bevredigd. Want de gevolgen van je daden moeten nog komen ...

En hoe zit het met Gods leiding?

Glimlach, je hebt het ervaren op het moment dat je - eigenlijk - wist dat jouw plan niet overeenkwam met Zijn wil. En dat allemaal zonder te bidden.

Helaas is het niet altijd zo dat iemand je luid en duidelijk "Doe dat niet!" zegt of dat het beroemde briefje plotseling naast je koffiekopje verschijnt met een duidelijk leesbare "Nee" erop.

Toch had je de kans om te luisteren naar de "werkelijke", de innerlijke stem. Je besloot anders en moet leven met de gevolgen van je beslissing.

Maar als Hij wist dat het niet goed voor me was, dan had Hij me toch zeker kunnen tegenhouden?

Hij had het kunnen doen en soms doet Hij het ook, maar niet altijd. Misschien helpen de gevolgen van je beslissing je in de toekomst en daarom laat Hij je doen wat je wilt.

Waarom?

Ja, we stellen onszelf vaak de vraag waarom. Ik ook.

Het tijdstip van mijn vertrek naar de klant was al vroeger dan gepland. En dan komt er nog een telefoontje binnen dat me nog eens vijf minuten laat wachten.

Nu zal de lezer misschien zeggen, wat is vijf minuten, nog even op het gaspedaal en dan maak je het goed! Dat zei ik toen tegen mezelf, ik sprintte de auto in en weg waren we, iets sneller dan toegestaan, maar de snelweg was dichtbij en 70 km/u was toch toegestaan, wat een geluk!

De afrit van de snelweg op en - gas geven! Maar zoals dat gaat als je haast hebt, is de volgende file nooit ver weg. En zo was het ook deze keer. Van een afstand kon ik de remlichten en alarmlichten van de voorliggers al zien. Niet bepaald met de meest eervolle woorden op mijn lippen, althans in mijn gedachten, remde ik en kwam tot stilstand, nog steeds hopend dat de stilstaande voertuigen weer in beweging zouden komen. Daar stond ik dan, de tijd wegtikkend. Maar zelfs mijn nerveuze voet op het gaspedaal kon de situatie niet veranderen.

Toen de file begon op te lossen, zag ik de voertuigen van het ongeval van de inhaalstrook op de vluchtstrook manoeuvreren. Ze zagen er helemaal niet goed uit. Politie, brandweer, ambulance, het hele programma.

De lezer heeft het misschien al geraden: ja, als ik op het geplande tijdstip van huis was gegaan, had ik vrijwel zeker op de plaats gestaan van de voertuigen die op de vluchtstrook geparkeerd stonden, mogelijk ook degene die een gratis ritje in de ambulance zou hebben gekregen. Vijf minuten die het verschil hadden kunnen zijn tussen leven en dood ...

Gods leiding? Op dat moment was ik nog niet overtuigd, ook al zei ik stiekem - eigenlijk ... - tegen mezelf: "Als ik eerder was weggekomen, had ik waarschijnlijk in hun plaats gestaan ...".

Met andere woorden: zelfs als je niet "gelovig" bent, houdt God nog steeds zijn hand over je heen. Sindsdien raak ik niet meer geïrriteerd als iets niet loopt zoals ik wil, want dan zeg ik tegen mezelf: Wie weet waar het goed voor is! - Vanuit het perspectief van vandaag weet ik(!) dat Hij er de hand in had. En eerlijk gezegd? Dat is een heel geruststellend gevoel!

Risico

Als je Gods leiding wilt aandurven, laat Hem dan het roer overnemen! Hij zal het goed doen, zegt de Bijbel in Psalm 37:5 "Vertrouw je weg toe aan de Heer en hoop op hem, hij zal het goed doen."
De "goed" betekent "goed doen", maar niet "Hij doet het, ik leun achterover en ontspan me ...".

Dat is niet voor iedereen weggelegd. Dat weet ik. Dat kan ik bevestigen. Ik denk niet dat er iemand is die dat niet heeft meegemaakt. En het is een lange weg om dat te erkennen, helaas.
Ik denk vaak aan Mozes' 40 jaar zwerven in de woestijn. Daarom heb ik me voorgenomen om niet zo lang MIJN wil te volgen en meer naar mijn gevoel te luisteren.

Dat was de eerste stap. De tweede was het temmen van mijn ongeduld: Als hij er zo lang over doet, dan doe ik het zelf wel! Geen goed idee. Weer een rondje door de woestijn. De derde stap was mijn overgave aan God, trouw aan mijn woord 1 Petrus 5:7 "Werp al je zorgen op Hem, want Hij zorgt voor jou." "Ik kan niets meer doen, doe JIJ het - het maakt niet uit hoe, wanneer of wat, maar doe het!"
Ik wens dat niemand toe - maar de mens is zo trots en koppig dat hij soms echt helemaal naar beneden moet om - eindelijk - God het roer te laten overnemen.

De situatie deed me denken aan Matteüs 14, 22-33Jezus bleef aan land om te bidden. Petrus en de discipelen staken het meer over naar de overkant. Er stak een storm op en ze waren in nood.
Toen ze Jezus over het water naar hen toe zagen lopen, geloofden ze begrijpelijkerwijs hun ogen niet en dachten ze dat ze een geest zagen. Maar Jezus riep hen toe niet bang te zijn, Hij was het.
Geweldig, hij heeft veel te zeggen! Hij staat niet tot zijn nek in het water! Ik kan het me levendig voorstellen, ik had het kunnen zijn.

Petrus, die zich niet op zijn gemak voelde bij het hele gebeuren, wil het zeker weten en roept terug: "Heer, als U het echt bent, beveel me dan om naar U toe te komen op het water!" Jezus antwoordt "Kom hier!"
En wat doet Petrus? Hij stelt zichzelf op de proef, stapt uit de boot en loopt over de woeste golven naar Jezus. Toen hij hem bereikte, schrok hij omdat hij zich realiseerde dat hij echt op het water had gelopen en prompt zonk hij en riep in angst om hulp.

Voor mij paste het voorbeeld als een handschoen! En vanaf dat moment kreeg ik de vrede, het vertrouwen, de zekerheid - van God. En, zonder enige overdrijving, was ik in staat om mijn problemen aan Zijn voeten te werpen en te doen wat ik "voelde" dat goed was. Het was als lopen op water zonder te zinken.

Maar het moment van zinken kan je ook af en toe inhalen. Telkens als je denkt: "Nou, dat gaat goed!", je zelfvertrouwen de overhand neemt en je het roer weer overneemt, word je ongemerkt weer snel met beide benen op de grond gezet. Godzijdank!

Excursus - De juiste beslissing

Projectmanager in een middelgroot bedrijf, 32 jaar oud. Ze heeft een vaste baan, een goed salaris, voelt zich eigenlijk best zeker in haar carrière, maar mist vervulling, de zin van het leven. Monotonie is overal, op het werk, in haar vrije tijd, ze heeft het gevoel dat haar talenten niet goed worden benut en dat haar werk geen zin heeft. Deze allesomvattende ontevredenheid belast haar, maar ze is ook bang voor verandering, want het bekende kwaad is beter dan het onbekende geluk, keer op keer.

Ze is gelovig en bezoekt regelmatig kerkdiensten. Haar geloof is een belangrijke bron van kracht voor haar. De laatste weken voelt ze steeds meer een innerlijke roep om iets te veranderen. Ze heeft het gevoel dat God haar in een nieuwe richting leidt, maar ze weet niet of ze echt de moed heeft om haar vaste baan op te geven om iets nieuws te proberen. Ze vraagt zich af of dit echt Gods leiding is of dat het gewoon een bevlieging van haar eigen gedachten is.

De zoektocht naar duidelijkheid

Op een avond, na een lange werkdag, voelt ze zich bijzonder onrustig. Ze besluit haar zorgen en onzekerheden in gebed aan God voor te leggen. Dus gaat ze rustig achter haar bureau zitten, sluit haar ogen en spreekt uit de grond van haar hart: "God, ik weet niet wat ik moet doen. Ik voel me verscheurd en verscheurd. Ik wil uw leiding voelen. Help me alstublieft om de juiste weg te vinden."

Ze vraagt God om haar duidelijkheid te geven en de moed om op zijn leiding te vertrouwen, zelfs als het pad onduidelijk lijkt en er niet ergens geschreven staat, doe dit of dat.

Terwijl ze bidt, voelt ze zich langzamerhand rustiger en zekerder, bijna alsof ze omhuld wordt door een warme, liefdevolle aanwezigheid. Maar ze weet dat het niet altijd gemakkelijk is om Gods stem te horen en dat het vaak eerder subtiele tekens zijn die haar de weg kunnen wijzen.

Onverwachte ontmoeting

De volgende ochtend gaat ze naar een café om met een goede vriendin te praten. Ze heeft haar vriendin de laatste tijd zelden gezien. Nu hadden ze spontaan afgesproken voor een kop koffie. Tijdens het gesprek vertelt ze haar over haar twijfels op het werk en haar ontevredenheid. Ze vertelt ook over haar gevoel dat ze misschien van baan moet veranderen of een nieuwe richting moet inslaan, maar ze weet niet of dit de juiste stap is.

Haar vriendin luistert aandachtig en zegt dan iets dat haar zal verrassen: "Weet je, ik sprak onlangs een vrouw die een soortgelijke overstap heeft gemaakt. Ze verliet een vaste baan om haar passie voor kunst na te jagen. Ze zei dat ze nooit had gedacht dat ze deze stap zou kunnen nemen, maar toen ze besloot haar hart te volgen, gingen er plotseling zoveel deuren voor haar open dat ze versteld stond. Ik denk dat je misschien meer naar je hart moet luisteren. Misschien leidt God je in die richting."

Anna voelt zich op dit moment bijzonder geraakt. Ze heeft het gevoel dat haar vriendin in dit gesprek niet alleen haar eigen mening geeft, maar dat deze woorden op de een of andere manier precies zijn wat zij van binnen al heeft gevoeld. Een gevoel dat ze niet alleen is en dat God tot haar spreekt door deze onverwachte ontmoeting.

De beslissing

Een paar dagen later staat ze voor een concrete beslissing: Een bedrijf waar ze een paar maanden geleden heeft gesolliciteerd, biedt haar de mogelijkheid om een nieuwe baan als projectmanager aan te nemen, in een heel andere branche die haar ook erg interesseert. Maar de baan zou riskant zijn, omdat het een verandering zou betekenen en ze in eerste instantie met minder zekerheid en een lager salaris zou beginnen. Tegelijkertijd heeft ze echter het gevoel dat deze functie beter gebruik zou maken van haar talenten en dat ze daar meer betekenis in haar werk zou kunnen vinden.

Terwijl ze de baanaanbiedingen onder ogen ziet, is ze verscheurd. Ze vraagt zich af of ze het risico moet nemen of dat het beter is om in haar veilige, vertrouwde baan te blijven. Ze herinnert zich haar gebed en het gesprek met Maria en voelt diep van binnen dat deze verandering niet alleen een carrièrebeslissing is, maar ook een beslissing die haar dichter bij zichzelf zal brengen. De innerlijke vrede die ze voelt over haar beslissing ervaart ze als een soort bevestiging dat ze op de goede weg is.

De leiding van God

Op de dag van de uiteindelijke beslissing bidt ze om duidelijkheid over haar beslissing. Tijdens de kerkdienst de volgende dag gaat de preek over vertrouwen in Gods leiding, het belang van geloof, zelfs in onzekere tijden, en dat God ons niet alleen leidt bij de grote beslissingen in het leven, maar ook in de kleine momenten waarop we naar Hem luisteren.
Deze woorden spreken diep tot haar binnenste en ze beseft dat ze niet alles alleen hoeft te beslissen, omdat God er is om haar te leiden, zelfs als het pad niet altijd recht is, maar een paar omwegen neemt.

Met deze innerlijke bevestiging neemt Anna uiteindelijk de beslissing om de nieuwe baan op maandag te accepteren. Ze voelt zich geleid door God en weet dat ze deze beslissing niet alleen op eigen initiatief neemt, maar ook omdat ze het gevoel heeft dat dit de weg is die God voor haar heeft uitgestippeld.

Conclusie

Gods leiding wordt individueel op verschillende manieren ervaren, maar altijd op het juiste moment en op de juiste manier voor iedereen!

Durf uit je comfortzone te stappen, vertrouw je leven aan Hem toe en laat je verrassen door de rijkdom van het leven die plotseling voor je openligt. Het is meer dan je nodig hebt, meer dan je ooit voor jezelf had kunnen bedenken, meer dan je je kunt voorstellen!